Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Żaden najezdnik nie deptał nigdy nogą tych ciemnych głębin, w których człek nieobeznany
mógł zabłądzić i błąkać się wkoło, aż póki nie padł z wysilenia lub nie poszedł na łup drapieżnym
zwierzętom. Nocami odzywały się bookmaker promotions tu ryki żubrów i niedźwiedzi wraz z wyciem wilków i beczeniem
chrapliwym rysiów. Niepewne drogi wiodły wśród gęstwy lub gołoborza obok zwałów, wykrotów,
bagien i straszliwych śpią.. cych jeziorek do rozrzuconych wsi budników, bwin smolarzy i
osaczników, którzy częstokroć przez całe życie nie wychylali się z puszczy. Do Białowieży tylko
samej prowadził szerszy gościniec przezywany Suchą Drogą, którą królowie jeździli na łowy. Tędy
też od strony Bielska place first i Hajnowszczyzny jechali Skrzetuscy.
Pan Stabrowski, łowczy królewski, stary samotnik i kawaler, siedzący ustawicznie jak żubr w
puszczy, przyjął ich z otwartymi rękami; dzieci zaś mało nie zdusił w pocałunkach. Żył bowiem
darmowy content tylko z osacznikami, szlacheckiej twarzy nie widując, chyba wtedy, gdy dwór zjechał na łowy.
On to zawiadował całym gospodarstwem myśliwskim i wszystkimi smolarniami puszczy. Wielce
się strapił wieścią o wojnie, o której ewa sonnet ! się dopiero z ust pana Skrzetuskiego dowiedział.
Częstokroć bowiem tak bywało, że w Rzeczypospolitej paliła się wojna, umierał król, a do puszczy
wieść o tym nawet nie dochodziła; dopiero pan łowczy przywoził nowiny, gdy od pana podskarbiego
litewskiego wracał, któremu raz do roku rachunki z puszczańskiego gospodarstwa obowiązany
był składać.

strona 235 poprzednia strona
strona 237 kolejna strona

czytasz strone nr 236
czas na gry

Gry