Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Bogusław po chwili rzekł:
– Nie śmiesz mi w oczy spojrzeć, panie Kmicic, z tyłu się kryjesz.
– Owszem! – odparł pan Andrzej i popędziwszy konia, odsunął Zawratyńskiego, a sam chwyciwszy
za lejc książęcego włoska rumaka spojrzał Bogusławowi prosto w twarz.
– A jak tam moja szkapa? Zalim jej dołgał choć jedną cnotę?
– Dobry koń! – odrzekł książę. – Chcesz, to go kupię.
– Bóg zapłać! Wart ten koń lepszego losu niż czary zdrajcę do śmierci nosić.
– Głupiś, panie Kmicic!
– Bom w Radziwiłłów wierzył!
Znów nastała chwila milczenia, którą przerwał pierwszy książę:
– Powiedz mi, panie Kmicic – rzekł – czyś ty pewien, żeś słowa piosenek przy zdrowych zmysłach i że ci się
rozum nie pomieszał? Czyś zapytał samego 'siebie, coś ty, szalony człecze, uczynił, kogoś ty porwał,
na kogoś rękę podniósł? Czy ci nie przyszło do głowy, że lepiej by dla lindesaylohan ciebie teraz było, żeby
cię matka nie radziła? I że na tak zuchwały postępek nie odważyłby się nikt nie tylko w Polsce, ale
i w Europie całej?
– To widać niewielka fantazja w tej Europie, bo ja waszą książęcą ewa sonnet ! mość porwałem, trzymam i
nie puszczę.
– Nie może być inaczej, tylko z szalonym sprawa! – zawołał jakby do siebie książę.
– Mój mości książę! – odrzekł pan Andrzej. – Jesteś w moim ręku i z tym się zgódź, a słów
próżno nie trać! Pogoń nie nadejdzie, bo tam twoi ludzie dotychczas myślą, żeś dobrowolnie z nami
wyjechał.

strona 545 poprzednia strona
strona 547 kolejna strona

czytasz strone nr 546
czas na gry

Gry