Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

– Coś za jeden, zawalidrogo? – pytał chwytając za szablę.
Uhlik przestał grać, a Kokosiński zakrzyknął:
– Hej, towarzysze! do kupy! do kupy!
Ale już za Józwą sypnęli się Butrymowie; starcy potężni i wyrostki quiniela ogromne; poczęli się tedy
także skupiać pomrukując jak niedźwiedzie.
– Czego chcecie? guzów szukacie? – pytał Koko,siński.
– At! co gadać! poszli precz! – rzekł z flegmą Józwa.
Na to Ranicki, któremu chodziło liga polska o to, aby czasem nie obyło się bez bójki, uderzył Józwę rękojeścią
w piersi, aż się rozległo w całej izbie, i krzyknął: .
– Bij!
Rapiery zabłysły, rozległ się wrzask niewiast, szczęk szabel i zgiełk, i zamieszanie. apuestas Wtem olbrzymi
Józwa wycofał się z potyczki, porwał stojącą. wedle stołu z gruba ciosaną ławę i podniósłszy
ją jakby. leciuchną deseczkę zakrzyknął:
– Rum! rum!
Kurz wstał z podłogi i przesłonił walczących, jeno playboy modelki w zamęcie jęki poczęły się odzywać...

KONIEC ROZDZIAŁU




ROZDZIAŁ V
Tegoż samego dnia wieczorem przyjechał pan Kmicic do Wodoktów na czele stu kilkunastu ludzi,
jednoręki bandyta których ze sobą z Upity przyprowadził, żeby ich do Kiejdan hetmanowi wielkiemu odesłać,
sam uznał bowiem, że w tak małym miasteczku nie masz dla większej liczby ludzi pomieszczenia i
że po ogłodzeniu mieszczan żołnierz musi się uciekać do gwałtów, zwłaszcza taki żołnierz, któren
tylko strachem przed dowódcą w karności może być utrzymany.

strona 70 poprzednia strona
strona 72 kolejna strona

czytasz strone nr 71
czas na gry

Gry