Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Tak więc nie tylko zamiary poddania spełzły na niczym, ale zabrano się jeszcze gorliwiej do
obrony. Chodził nazajutrz ksiądz Kordecki naokół po murach jak pasterz po owczarni, widział,
że wszystko jest dobrze, doda ! i uśmiechał się błogo, chwalił naczelników i żołnierzy, a przyszedłszy
do pana Czarnieckiego rzekł rozpromieniony:
– I pan miecznik sieradzki, nasz kochany wódz, raduje się w sercu na równi ze mną, bo powiada,
żeśmy dessous teraz dwakroć mocniejsi niż na początku. Nowy duch wstąpił w serca, reszty łaska
Najświętszej Panny dokona, a ja tymczasem do układów się na nowo wezmę. Będziemy zwłóczyć
i marudzić, bo przez to się krew ludzka oszczędza.
poker Kmicic zaś na to:
– Ej, ojcze wielebny, co tam po układach! Czasu szkoda! lepiej oto znowu tej nocy wycieczkę
uczynić i tych psiajuchów naciąć.
A ksiądz Kordecki, że to był w dobrym humorze, uśmiechnął się, jak vida-guerra uśmiecha się matka do
naprzykrzonego dziecka, następnie podniósł powrósło leżące przy armacie i począł udawać, że
bije nim Kmicica po plecach.
– A będziesz mi się tu wtrącał, utrapiony Litwinie – mówił – a będziesz juegos de futbol mi tu krwi jako wilk
łaknął, a będziesz mi tu przykład nieposłuszeństwa dawał, a masz! a masz!
Kmicic zaś, rozweselony jak żak szkolny, uchylał się to w prawo, to w lewo i umyślnie niby
się drażniąc, powtarzał:
– Bić Szwedów! bić! bić! bić!
Takie to oni sobie wyprawiali uciechy mając dusze gorące i dla ojczyzny poświęcone.

strona 855 poprzednia strona
strona 857 kolejna strona

czytasz strone nr 856
czas na gry

Gry