Gry - Henryk Sienkiewicz - "Potop"

Toteż po chwili milczenia ksiądz prymas odezwał się:
– Patrzy na to ten człowiek!
– Jakżeś to uczynił? – zawołał król.
Kmicic opowiedział, jak było.
– Uszom się nie chce wierzyć! – rzekł pan kanclerz meble biurowe Koryciński.
– Mości panowie! – odezwał się z powagą król – nie wiedzieliśmy, kogo mamy przed sobą.
Żywie jeszcze nadzieja, że nie zginęła ta Rzeczpospolita, póki takich kawalerów i obywateli wydaje.
– Ten bwin może o sobie powiedzieć: Si fractus illabatur orbis, impavidum ferient ruinae! – rzekł
ksiądz Wydżga, który lubił autorów przy każdej sposobności cytować.
– Prawie to niepodobne rzeczy – ozwał się znów kanclerz. Perlen – Powiedzże panie kawalerze, jakim
sposobem żywot uniosłeś z tego terminu i jak przez Szwedów się przedostałeś?
– Huk ogłuszył mnie – rzekł Kmicic – i dopiero nazajutrz znaleźli mnie Szwedzi przy okopie,
polska liga jakoby bez duszy leżącego. Zaraz mnie tam pod sąd oddali i Miller skazał mnie na śmierć.
– Ty zaś uciekłeś?
– Niejaki Kuklinowski wyprosił mnie u Millera, żeby sam mógł mnie zgładzić, bo miał przeciw
mnie teksty piosenek zawziętość okrutną...
– Znany to warchoł i zbój, słyszeliśmy tu o nim – rzekł kasztelan Krzywiński. – Jego pułk z
Millerem pod Częstochową stoi... Prawda!
– Ów Kuklinowski posłował wprzódy od Millera do klasztoru i raz mnie prywatnie do zdrady
namawiał, gdym go do bramy odprowadzał. Ja zaś trzasnąłem go w gębę i skopałem nogami.

strona 985 poprzednia strona
strona 987 kolejna strona

czytasz strone nr 986
czas na gry

Gry